Medycyna - Butosept – poradnik zdrowie bez leków PL

Archive for the ‘Medycyna’ Category

postheadericon Badania nad następstwami bezczynności ruchowej

Nowego impetu nadały badaniom następstw bezczynności ruchowej przygotowania do załogowych lotów kosmicznych. Nikt nie wiedział, jakie będą następstwa fizjologiczne początkowo wprawdzie dość krótkotrwałego, ale drastycznego ograniczenia aktywności ruchowej kosmonauty, unieruchomionego w kabinie pojazdu kosmicznego. Powołano całe zespoły specjalistów, również międzynarodowe, których zadaniem była intensyfikacja badań nad następstwami bezczynności ruchowej trwającej różnie długo. Badania te są nadal prowadzone ukazują coraz to nowe zagadnienia i coraz to nowe perspektywy poznawania następstw sytuacji pozornie niezwykłej, a w rzeczywistości coraz bardziej zagrażającej człowiekowi w warunkach jego codziennego życia – ograniczenia aktywności ruchowej. Problem ten wyłonił się na tle potrzeb praktyki medycyny klinicznej, nabrał ostrości w związku z eksploracją przez człowieka przestrzeni kosmicznej i w nowych wymiarach „powrócił” na ziemię. Okazało się bowiem, że potrzeby medycyny kosmicznej to tylko jeden w gruncie rzeczy dosyć wąski, choć bardzo ostro zarysowany aspekt zagadnienia.

Czytaj więcej »

postheadericon Intensywność zajęć treningowych powinna być optymalna

Oto zalecenia, jakie wynikają z tych badań. Optymalna częstotliwość zajęć treningowych wynosi 3-5 razy tygodniowo. Zajęcia prowadzone 5 razy w tygodniu przynoszą wprawdzie efekt lepszy niż 3 razy w tygodniu, ale różnica jest niewielka. Zajęcia rzadsze niż 2 razy w tygodniu nie przynoszą znaczącego efektu fizjologicznego.

Czytaj więcej »

postheadericon Co ma kluczowe znaczenie dla transportu tlenu?

Kluczowe znaczenie dla transportu tlenu z płuc do mięśni ma sprawność układu krążenia, zarówno samego serca jako pompy tłoczącej krew, jak i regulacji przepływu krwi przez różne obszary naczyniowe. Regulacja przepływu krwi przez naczynia krwionośne decyduje o tym, gdzie płynie krew pompowana przez serce – jaka część całej jej ilości kierowana jest do pracujących mięśni, jaka do skóry, mózgu i innych rejonów ciała.

Czytaj więcej »

postheadericon Definicja zmęcznenia

Dla uniknięcia dyskusji zjawiska, które nie istnieje, uzasadnione staje się sformułowanie ograniczonej definicji zmęczenia. W rozumieniu fizjologa zmęczenie jest to zmniejszenie zdolności do pracy, które wystąpiło podczas pracy i w wyniku jej wykonywania.

Czytaj więcej »

postheadericon Gęstość włosowatych naczyń krwionośnych

Gęstość włosowatych naczyń krwionośnych wyrażona liczbą kapilar przy-padających na jednostkę przekroju mięśnia jest podobna u kobiet i u mężczyzn. Różnice w przekroju włókien u kobiet i mężczyzn powodują, że stosunek liczby kapilar do liczby włókien jest u kobiet niższy niż u mężczyzn. Wielkość ta wykazuje u kobiet wysoką kolerację z maksymalnym pochłanianiem tlenu przez organizm. Trening podobnie zwiększa gęstość kapiiar w mięśniach u kobiet jak u mężczyzn.

Czytaj więcej »

postheadericon Jakie są substraty energetyczne do pracy mięśniowej?

Reasumując powyższe uwagi, można więc stwierdzić, że substratami energetycznymi do pracy mięśniowej są:

W szczególnych sytuacjach do tego celu mogą też być wykorzystywane keto- kwasy.

Czytaj więcej »

postheadericon Osiąganie wartości maksymalnych

Jeżeli bierzemy pod uwagę osiągane wartości maksymalne, a te wartości istotne są z punktu widzenia wydolności fizycznej (z definicji jest to maksymalne pochłanianie tlenu przez organizm), możemy stwierdzić, że trening nie wpływa istotnie na maksymalną częstość skurczów serca. U ludzi w tym samym wieku jest ona praktycznie jednakowa. O zwiększeniu maksymalnej objętości minutowej serca musi więc decydować wzrost jego objętości wyrzutowej. Jest tak w istocie. Zwiększenie objętości wyrzutowej serca jest najbardziej istotną zmianą adapta- cyjną, jaka zachodzi w narządzie krążenia pod wpływem wytrzymałościowego treningu fizycznego: każdy skurcz komór serca może teraz wyrzucać na obwód więcej krwi. Wielkość ta może zwiększyć się w spoczynku z około 75 ml do około 150 ml, a nawet więcej u ludzi wysoko wytrenowanych.

Czytaj więcej »

postheadericon Wyczerpanie glikogenu – skutki

Stwierdzono natomiast, że czynnikiem takim jest często wyczerpanie glikogenu z pracujących mięśni. Mięśnie nie mogą kurczyć się, gdy nie ma w nich glikogenu, który mogłyby wykorzystywać jako źródło energii, i kiedy nie mogą korzystać z glukozy krwi. Glukoza krwi może stać się „niedostępna” dla mięśni bądź na skutek dużego obniżenia się jej stężenia we krwi, bądź w wyniku zablokowania mechanizmu transportującego ten cukier do wnętrza komórek mięśniowych przez ich błony.

Czytaj więcej »

postheadericon Wysiłki typu sprinterskiego

Mechanizmy rozwojw zmęczenia podczas krótkotrwali! pracy o wysokiej intensywności

Wysiłki typu sprinterskiego w sporcie, „rzuty” wysiłków o wysokiej intensywności, np. przy pracach w górnictwie, wyrębie lasów itd., wywołują inne zmiany prowadzące do zmęczenia. Wysiłki takie trwają zbyt krótko, aby ich koszt ener-getyczny mógł być pokrywany przez tlenowe procesy metaboliczne (spalanie węglowodanów i tłuszczów). Głównym źródłem energii są podczas takich wysiłków beztlenowe procesy metaboliczne. Wykorzystywane są w nich mięśniowe zapasy ATP, fosfokreatyny i częściowo glikogenu (glikoliza). Zapasy ATP i fosfo- kreatyny mogą zmniejszać się bardzo znacznie, co – być może – obniża zdolność kompleksów aktomiozynowych do skracania się. Glukoza uwolniona z glikogenu metabolizowana jest do kwasu pirogronowego, który w warunkach niedostatku tlenu zostaje zredukowany do kwasu mlekowego. Stężenie kwasu mlekowego w mięśniach gwałtownie wzrasta, to z kolei powoduje gwałtowny wzrost stężenia jonów wodorowych w komórkach mięśniowych.

Czytaj więcej »

postheadericon Mechanizm glukostatycznej kontroli

Wszystkie te zmiany prowadzą ostatecznie do wzrostu wytwarzania glukozy w wątrobie oraż przechodzenia jej do krwi, do oszczędzania zużycia glukozy z krwi i z własnego glikogenu zawartego w mięśniach oraz do częściowego zastąpienia węglowodanów jako źródła energii w mięśniach przez kwasy tłuszczowe, których mobilizacja z tkanki tłuszczowej i dopływ do mięśni zwiększają się.

Czytaj więcej »

postheadericon Wyładowania z glukodetektorów

Wyładowania z glukodetektorów i glukoreceptorów powodują jeszcze inne reakcje – zwiększa się wydzielanie takich hormonów, jak hormon wzrostu i hormon adrenokortykotropowy, oba wytwarzane w przednim płacie przysadki mózgowej. Hormon wzrostu ma m.in. silne działanie lipolityczne (powodujące rozpad trójglicerydów) w tkance tłuszczowej oraz działanie pobudzające gluko- neogenezę w wątrobie. Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) pobudza czynność tych komórek kory nadnerczy, które wydzielają hormony zwane gliko- kortykoidami, u człowieka głównie kortyzol. Kortyzol m.in. w tkance tłuszczowej nasila działanie lipolityczne adrenaliny i noradrenaliny oraz hormonu wzrostu, w wątrobie pobudza glukoneogenezę, w mięśniach zaś hamuje wychwytywanie glukozy z krwi.

Czytaj więcej »

postheadericon Otyłość – niejednoznaczne pojęcie

Otyłość nie jest pojęciem jednoznacznym pod względem mechanizmów jej rozwoju. Istnieje wiele różnych „wewnętrznych” przyczyn otyłości, leżących w zaburzeniach czynności ośrodkowego układu nerwowego, zaburzeniach we- wnątrzwydzielniczych, zaburzeniach przemiany materii i in. Nie zmienia to naturalnie faktu, że ostateczną przyczyną otyłości jest zawsze rozbieżność między ilością energii doprowadzanej do organizmu w składzie pożywienia i ilością energii wydatkowanej przez organizm w różnych formach.

Czytaj więcej »

postheadericon Lecytyna

Inny z kolei związek, lecytyna, jest źródłem choliny, z której w mózgu powstaje acetylocholina, przekaźnik pobudzenia w innych sieciach i obwodach neuronowych. Tyrozyna donoszona do mózgu przez krew stanowi produkt wyjściowy do syntezy amin katecholowych innej kategorii chemicznych przenośników pobudzenia.

Czytaj więcej »

postheadericon Kontrola czynności ruchowych

W realizacji nawet najprostszych ruchów zaangażowany jest zawsze cały układ ruchowy, poczynając od komórek ośrodkowego układu nerwowego, w których zostaje on „zainicjowany”, poprzez ruchowe włókna nerwowe doprowadzające pobudzenie do mięśni, synapsy nerwowo-mięśniowe, przez które stan czynny jest transmitowany na komórki mięśniowe, kończąc na samych komórkach mięśni (ryc. IV.34).

Czytaj więcej »

postheadericon Elektromiograficzny obraz zmęczenia

Sekwencja zdarzeń prowadzących do pobudzenia włókien mięśniowych i wyzwolenia ich skurczu, jak już wspomniano, jest następująca.

Czytaj więcej »